Bedankt aan iedereen om te komen.
Ik zal jullie nu het een en ander vertellen over ons Moeder.
Hebben jullie een momentje? Want bijna iedereen hier weet wel iets over ons Moeder te vertellen.
Ons Moeder, Moettie, Ma, Meetteken, Oma, Meet Foxy en Cecileke voor de vrienden, ze had vele namen.
Haar huishouden kwam op de eerste plaats, ze verdedigde de 4 als een leeuwin.
Ons Magda, ons Frieken, ons Greta en "mijn manneken", ach ja, ze had maar één zoontje en iedereen weet wel wie.
Dat ons Ma een specialleke was, weet iedereen hier in Kalken wel.
Naast de taak als huismoeder had ze haarzelf het beroep van zetel garnierster aangeleerd. Van antieke salons tot zadels van moto’s, zelfs tot zitmeubelen van zeiljachten, ik denk niet dat er iets was dat ze niet in een nieuw kleedje had gestoken heeft.
Zo kwam ze overal en bij iedereen over de vloer. En liet altijd een onvergetelijke indruk na. Ze was dan ook niet op haar mondje gevallen.
Ons moeder droeg de broek, letterlijk en figuurlijk.
Wij hebben dikwijls gezegd dat we eigenlijk twee vaders hadden, wij vonden dat wel leuk, want als ons moeder in de belangstelling stond, stonden wij daarachter.
Ze heeft ieder van ons ook leren autorijden en ze zei; "als ge wilt kunt ge alles zij ze", niets was voor haar onmogelijk.
Zolang ze kon ging ze naar de voetbal "Hoger Op", zowel op verplaatsing als thuis samen met de papa.
De zondag moesten we niks organiseren, toch niet tussen half twee en vijf uur.
Het verjaardagsfeestje en andere gelegenheden werden op een andere dag voorzien, wij wisten dat, wij waren dat zo gewoon.
De meeste die haar van het voetbal kennen zullen wel beamen dat ze meerdere keren er den "bal" ingeroepen heeft. Dit onder het motto "als ge wint trakteer ik".
Een kaartje leggen deed ze ook graag en ze kon het ook goed! Ons moeder had altijd wel één of andere anekdote of grap te vertellen.
Bij speciale gelegenheden ging ze wel eens een gokje wagen in het Casino van Blankenberge.
Na een lange tijd was ze nog eens langs er geweest, en stel je voor, ze herkenden haar nog.
Kon ze niet meer zelf naar het voetbal dan had ze haar voetbal op Tv, voetbal dat was haar lang leven.
Ze genoot steeds van de bezoekjes die ze kreeg, zowel van de familie als de mensen van Familiehulp en de verpleging.
De laatste jaren hadden we haar ook een profiel op facebook aangemaakt, daar kon ze alles volgen van Kalken, haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen.
We hadden haar de beginselen uitgelegd en de rest zocht ze wel zelf uit.
Ze was ook trots en fier op alles wat wij of onze kinderen, kleinkinderen presteerden.
Ik weet zeker dat ons moeder ook veel verborgen heeft, ze wilde niet tonen dat ze soms pijn had of verdrietig was, zelfs niet tot de laatste minuut van haar leven.
Het was een zeer sterke vrouw, met een gouden hart, en een groot hart naar anderen toe.
Mama, Ma, Moeder, Oma, Meetje, Meet Foxy, we zien je graag, je bent Simply The Best!